Zamknela znowu oczy i przez chwile sadzilam, ze jest zmeczona rozmowa. Kiedy szykowalam sie do wyjscia, siedzial juz nad moim brulionem. Usiadla obok mnie.- Mamo! Ja juz nie moge! Nie mam sily... mamo, pomoz mi jakos... tego nie sposob... nie sposob wytrzymac! Wiedzialem juz, ze matka nie ma racji. Mada powinna wiedziec o wszystkim. Ale jak moglam ufac Marcinowi, jezeli ciagle napotykalam jakies niedomowienia, niejasnosci?
no host niezarejestrowana strona brak hosta system wymiany linkow no host